Pelgrimage naar Graceland

door Fred Omvlee – artikel gepubliceerd in AdRem, Remonstrants Maandblad, juli/aug 2013.

‘Poor boys and pilgrims …We have reasons to believe we all will be received in Graceland’, zingt Paul Simon.  Lange tijd hield ik mijn geloof in Elvis geheim; het kon wel eens niet begrepen worden. Maar sinds de eerste Elvis-kerkdienst in 2002 kom ik er voor uit: ik geloof in Elvis. Hij wijst de weg door een leven van talent en tegenslag, van aanbidding en amfetamine, van depressie en devotie. Zijn stem geeft troost en energie. Ik ben al een fan sinds 1977, maar was nog niet eerder naar Graceland geweest. Vorig jaar kreeg ik de kans om met een mede-fan naar Memphis te gaan, de stad der Koningen. De bakermat van blues, rock ‘n roll en civil rights movement: de stad van  B.B. King, Martin Luther King en Elvis the King.

Ondanks het middernachtelijke uur rijden mijn metgezel  en ik als Blues Brothers on a mission from God vanaf het vliegveld direct naar het gesloten Graceland.  We maken foto’s bij de muur met duizenden namen van eerdere pelgrims . We zien de lichtjes op het landgoed en eten in de geest van Elvis een hamburger in de zwarte wijk Whitehaven. De volgende dag maken we de tour door Graceland. Dubbele gevoelens: het is onwerkelijk om echt de plekken te zien die ik al zo lang ken.  Het huis is zodanig goed geconserveerd dat Elvis zo van de trap af zou kunnen dalen. De bovenverdieping, met de badkamer waarin hij stierf, mag door niemand bezocht worden. Aan het eind van de wandeling door het huis komen we in de Meditation Gardens, door Elvis zelf ontworpen. Daar liggen de graven van Elvis, zijn ouders en zijn oma. Op de koptelefoon van de audiotour horen we een mooie gospel. Voor de Elvis-fan is dit het meditatieve hoogtepunt, maar ook elke gewone toerist wordt hier even pelgrim. Het leven van een getalenteerd mens trekt aan je voorbij en laat niemand onbewogen: sic transit gloria mundi.

Dat Graceland bedevaartsoord zou worden, kon niemand bevroeden in 1977 toen Elvis stierf op 42-jarige leeftijd. Verkopen leek de beste optie. Maar op de 1e sterfdag, 16 augustus 1978 verzamelden de eerste fans zich voor een nachtwake. Dit zou een traditie worden: de Candlelight Vigil werd vorig jaar door maar liefst 75.000 mensen bezocht.  In het encyclopedische werk: Pelgrimage, from Ganges to Graceland (2002) wordt Graceland al beschreven en het Belgische Abdijmuseum had in 2010 een fraaie tentoonstelling ‘Van Sint-Idesbald tot Graceland’.

In een collegereeks aan de UvA heb ik mogen doceren dat Elvis een hedendaagse heilige is. Aan de ene kant een mens als wij, maar met een bovengemiddeld charisma. Hij was veel bezig met religies, vond rust in zijn gospels en wees altijd naar die andere koning, Jezus, als men hem de King noemde. Dat hij niet happy eindigde, is juist een troost voor ons, gewone stervelingen.  Voor mij als predikant bij de marine en internet is Elvis juist vanwege zijn ongeluk en vroege dood een mooi  voorbeeld. ‘Zelfs al eindig je als Elvis, je valt niet uit Gods hand’, is mijn evangelie in een notedop. God hebbe zijn ziel, wij hebben gelukkig nog de muziek, zijn vastgelegde energie.

Die energie zette John Lennon, Bob Dylan, Keith Richards, Jim Morrison, Bruce Springsteen, Bono en Paul Simon in beweging. Mooier kan je erfenis toch niet zijn?

Deze eerste bedevaart smaakt naar meer.  Wandelen in de voetsporen van Elvis in inspirerend. Ik schrijf direct naast de poort van Graceland op de grond: ‘Elvis, bedankt’.  ‘En tot de volgende keer’, denk ik er stilletjes bij.Pelgrimage-naar-Graceland-AdRem

Advertenties

Een reactie plaatsen

juli 15, 2013 · 8:57 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s